2018
Nadzorować przygotowanie maszyn do sezonu? Znaleźć dobrego mechanika? Przemyśleć strategię rozwoju parku maszynowego na najbliższe 10 lat? Wszystko to jest w zasięgu głównych inżynierów przedsiębiorstw. Ich podwładni to «żołnierze niewidzialnego frontu», od których zależą niemal wszystkie procesy w gospodarstwie. Ich żywioł to «żelazne konie», części zamienne oraz paliwa i smary.
W naszym kolejnym wywiadzie zespół Traktorist.ua rozmawiał z głównym inżynierem LNZ Group Iwanem Łewczenką. Dowiedz się, ile firma wydała w tym roku na odnowienie parku maszynowego, dlaczego nie ufa się tu trade-in i po co trzyma się «w odwodzie» dwa ciągniki.
Iwan Łewczenko: W tym roku kupiliśmy dużo maszyn New Holland i Bednar. New Holland – około 20 ciągników T8410C, 9 ciągników T6050, a ponadto T7070 i T7060. Łącznie 30 sztuk. Wzięliśmy też kultywatory New Holland.
Bednar – kultywatory, brony talerzowe i głębosze. Horsch i Quivogne – siewniki. Lemken – pługi.
Traktorist.ua: A ile, jeśli to nie tajemnica, zainwestowaliście w tym roku w zakup maszyn?
Iwan Łewczenko: Około 20 mln $.
Traktorist.ua: To poważna inwestycja. Czy odnawiacie park maszynowy w ten sposób co roku?
Iwan Łewczenko: Oczywiście 20 milionów to poważna inwestycja. Ale chcemy mieć maksymalny zwrot z maszyn, które posiadamy. I nie chcemy wchodzić w skomplikowane naprawy, dlatego odnawiamy park. Opracowaliśmy dla siebie taki schemat: ciężki ciągnik przepracowuje 8-9 tys. motogodzin, po czym go sprzedajemy. Opryskiwacz – do 4 tys. motogodzin. Dla każdej maszyny jest osobne kryterium. Sygnałem do wymiany maszyny jest graniczny czas pracy. U jakiegoś rolnika taka maszyna będzie pracować dłużej, bo nie ma takiego obciążenia. A dla nas to już trudne. Lepiej wymienić.
Traktorist.ua: A sprzedajecie samodzielnie czy korzystacie z trade-in?
Iwan Łewczenko: Z trade-in jakoś nam nie wyszło. Powiedzmy, jeśli wystawiamy na sprzedaż ciągnik New Holland T8390, którego realna cena to 60 tys. $, w ramach trade-in dają nam 30 tys. $. Czyli wycena jest zaniżona i to dość znacznie. Co najmniej o połowę. Dlatego wszystko robimy sami. Wcześniej sprzedażą zajmowała się służba inżynieryjna. A teraz jest dział handlowy, który zajmuje się zakupem części zamiennych i sprzedażą maszyn. Mamy osobny plac przy zakładzie nasiennym. Stawiamy na nim maszyny, przekazujemy służbie handlowej, a oni je sprzedają.
Traktorist.ua: Jeśli chodzi o nowe maszyny, jak decydujecie, co kupić?
Iwan Łewczenko: Maszyny dobieramy wspólnymi siłami. Jest dyrektor ds. produkcji, kilku agronomów. Jeździmy z nimi na Dni Pola. Patrzymy pod kątem naszych potrzeb. Jeśli jakiś agregat nam się spodobał, przywozimy go na nasze pole na pokaz. Dlaczego tak? Rzecz w tym, że mamy ciężkie gleby. To znaczy nie wszystkie agregaty, które dobrze pracują na lekkich glebach, będą tak samo pracować na naszych polach. Po testach maszyn ustalamy potrzebną liczbę i składamy w dziale handlowym wniosek o zakup, zwracając uwagę na możliwość uzyskania od dostawcy jak najlepszego serwisu.
Słowem, do zakupu maszyn trzeba podchodzić kompleksowo. Mamy już stały skład dostawców, ustaliliśmy go 3-4 lata temu, podobnie jak listę maszyn, które chcielibyśmy u siebie mieć. I powoli modernizujemy park.
Każdego dnia pojawia się coś nowego, rynek nie stoi w miejscu. A nowe w większości przypadków jest lepsze, choć nie zawsze. Na rynku jest dość ostra konkurencja między producentami, ciągle wprowadza się jakieś innowacje.
Tak więc wybrać najlepsze maszyny jest naprawdę trudno. Z jednej strony rozumiemy, że nikt nie będzie nam co roku wymieniać ciągników czy siewników. Z drugiej strony nie zawsze wychodzi tak, jak chcemy. Na przykład maszyny z Ameryki trzeba zamawiać z półrocznym, a nawet rocznym wyprzedzeniem – żeby otrzymać je wiosną, muszę zamówić je teraz.
Inna sytuacja: zamówiliśmy maszyny, pojechaliśmy na wystawę, a tam jest coś nowszego, a zamówionych maszyn już nie zwrócisz.
Traktorist.ua: Wróćmy do parku maszynowego. Oprócz nowiutkich New Holland, jakie jeszcze macie ciągniki?
Iwan Łewczenko: MTZ-82 i MTZ-1085. Na fermach mamy właśnie taki park ciągników. Ogólnie w firmie są ciągniki New Holland, MTZ i jeden John Deere. Najmocniejsze ciągniki mają 340 KM. I nie planujemy zwiększać. Po pierwsze ze względu na logistykę i dużą «geografię». Po drugie dlatego, że średnia wielkość pola u nas to 56 ha.
Mamy też ciągniki ChTZ. Kilka jeździ. Na razie nie możemy z nich zrezygnować. Ciągniki ChTZ są wykorzystywane głównie do ogólnego transportu. Wożą na przykład wodę dla opryskiwaczy. Ale nie mamy ich wiele – 5-6 ciągników, jeden z nich nowy, trzyletni. Choć skrzynię biegów już w nim naprawiano.
Traktorist.ua: A «konie robocze» MTZ nie planujecie zastąpić małymi New Holland czy «chińczykami»?
Iwan Łewczenko: Małe New Holland już mamy w produkcji ogólnej. MTZ zostały tylko na fermach i w sferze socjalnej. A park produkcyjny wymieniliśmy w około 80%. W produkcji są TD5.110 i T6050 New Holland. Jesteśmy zadowoleni z tych ciągników, nie mamy z nimi problemów ani z mocą, ani z awariami.
A ciągniki MTZ – mimo wszystko to ubiegłe stulecie. Choć cenowo doganiają tego samego New Hollanda. Różnica w cenie 3-4 tys. $ jest niewielka. Ale traktorzysta na New Hollanda idzie pracować, bo jest wygodniejszy. A na MTZ – nie idzie. Nawet na nowy.
Traktorist.ua: Przejdźmy do opryskiwaczy i agregatów do uprawy gleby. Ile ich macie i jakie?
Iwan Łewczenko: Opryskiwacze mamy Case IH-3330, samobieżne. Osiem sztuk – to nam wystarcza. Nie planujemy rozszerzać parku, ale 5-6 opryskiwaczy w tym roku wymienimy na nowe. Opryskiwacze przyczepiane też mamy, ale tylko «na podorędziu» – w rezerwie.
Pługi – Kuhn i Lemken. Głębosze wcześniej były Quivogne, a teraz kupiliśmy agregaty Bednar z wałami kruszącymi i krojami. Uprawiamy nimi pole w jednym przejeździe. Główny kierunek to soja i kukurydza. Głębokie spulchnianie pod soję robimy raz na 3-4 lata, więc ciekawie będzie zobaczyć.
Brony – kilka Horsch Joker i jeszcze produkty Bednar, bo są wyposażone w agresywne talerze. To talerze z nacięciami. Nie zwykła «stokrotka», lecz talerze sferyczne, podobne do wycinanych talerzy krojowych. Mieliśmy 2-3 brony ze zwykłymi talerzami typu stokrotka. Kupiliśmy także do tych bron agresywne talerze, żeby dogodzić agronomom.
A Bednar wzięliśmy na próbę i dziś nie mamy problemów – sucho czy nie, deszcz czy nie – brona pracuje.
Kultywatory do uprawy podstawowej mamy New Holland i Case IH. Są praktycznie identyczne. Jest jeszcze Bednar, głównie do uprawy gleby pod soję i kukurydzę mieszańcową. Mamy dwa kultywatory Köckerling Vector. Są jak czarodziejska różdżka po złej orce albo gdy na polach jest dużo resztek roślinnych. Te kultywatory niwelują wszystkie grzechy, wyrównują pola.
Rozsiewacze nawozów kupiliśmy w tym roku Amazone i jesteśmy z nich zadowoleni… Kilka przyczepianych i jeden zawieszany, 3-tonowy, w maksymalnej kompletacji pod rolnictwo precyzyjne.
Teraz zmierzamy w tym kierunku. Stworzyliśmy cały dział, zaczęliśmy mapować pola, będziemy zakładać doświadczenia. A potem, w zależności od wyników, podejmiemy decyzję o dalszym rozwoju, bo maszyny do rolnictwa precyzyjnego są jednak drogie.
Traktorist.ua: Czy kupowaliście jeszcze jakieś agregaty pod rolnictwo precyzyjne?
Iwan Łewczenko: Nic więcej. Od razu możemy robić mapy plonów, siewniki do siewu mamy. Są 12-rzędowe przystawki flexi do kukurydzy i park kombajnów New Holland. Obecnie mamy 8 kombajnów, przy czym nie w podstawowej kompletacji.
Traktorist.ua: A czy macie specjalistyczne maszyny do uprawy międzyrzędowej?
Iwan Łewczenko: Krajowe kultywatory «Czerwonej Gwiazdy», 8- i 12-rzędowe. Co prawda zmodyfikowane. Urządzenia do aplikacji nawozów płynnych doposażyliśmy sami. A w 12-rzędowych przerobiliśmy zawieszenie, przesunęliśmy je o 35 cm, ponieważ bez przeróbki ciągnik wycinał rząd. Pokazywaliśmy konstruktorowi, próbowaliśmy przekonać, że to kultywator, a nie siewnik. Przedstawiciele zakładu przyjeżdżali do nas, oglądali, ale nic nie zrobili.
My natomiast jesteśmy zadowoleni z naszej modyfikacji. Importowany 12-rzędowy kultywator kosztuje 30 tys. € i więcej. A my kupiliśmy agregaty za 5-6 tys. €, kupiliśmy zbiorniki, zainstalowaliśmy wyposażenie, zmontowaliśmy, dobraliśmy amerykańskie pompy. I teraz do kultywatorów nie mamy zastrzeżeń. Pracują dobrze już 3 lata.
Traktorist.ua: Ogólnie, w jakim stopniu wasze jednostki są wyposażone w maszyny, czy marzycie o jakichś zakupach?
Iwan Łewczenko: Na dzień dzisiejszy poziom wyposażenia wynosi 99%, ale na przyszły rok właściciel postawił wymóg – zakończyć siewy w 10 dni. I jeśli udział ozimin się nie zmieni, a to 10-15%, bo cała reszta to jare, będziemy po prostu rozszerzać park, dokupować ciągniki i maszyny do uprawy gleby.
Planujemy też kupić 8 samochodów, obecnie opracowujemy koncepcję zakupu samochodu z wymiennym żurawiem. Żeby było «trzy w jednym». Dopracowujemy część techniczną z zakładem i producentami żurawi i zabudów, bo to nietania przyjemność. Myślę, że za dwa-trzy miesiące uruchomimy ten projekt wspólnie z Volvo Trucks.
Żurawie są potrzebne właśnie teraz, jesienią, gdy aplikujemy nawozy, a także wiosną podczas siewów. Obecnie nasze KamAZ-y są wyposażone w stacjonarne żurawie. To dwie tony wagi. I samochód wozi te dwie tony przez cały rok. A wymienny – zdjąłeś w 10 minut i stoi. A samochód wykonuje swoje funkcje.
Traktorist.ua: Ile czasu zajmuje wam usuwanie awarii maszyn w szczycie prac polowych?
Iwan Łewczenko: Nie wiem, może ktoś jeszcze tak robi, ale my mamy swój sekret. Utworzyliśmy rezerwowy park maszyn z dwóch ciągników Case IH. To ciągniki, które przepracowały już po 10 tys. motogodzin. Oczywiście można je sprzedać za 40-45 tys. $, ale dla firmy to niewielkie pieniądze. A jeśli wiosną ciągnik wypada z prac polowych z poważną awarią – to już problem. Ale jesteśmy zabezpieczeni przed takimi stratami, bo mamy ciągniki rezerwowe. Choć ubiegłej wiosny dużych awarii nie było, tylko «choroby wieku dziecięcego». Na takie awarie poświęcamy 2-3 godziny – mamy własny serwis, po czym ciągniki wracają «na tory».
Traktorist.ua: A czy to nie przesada – stale trzymać dwa rezerwowe ciągniki?
Iwan Łewczenko: Sądzę, że nie. Bo jest takie powiedzenie: wiosenny dzień rok żywi. W gorącym okresie ciągnik obsiewa 250-300 ha na dobę. A gdy zdarza się skomplikowana awaria – most, skrzynia biegów czy silnik, obiektywnie to co najmniej 7-8 dni naprawy.
Przekonaliśmy właściciela, poparł nas, więc dziś posiadanie rezerwy w pełni się opłaca.
Mieliśmy taki przypadek: w New Hollandzie 410 zepsuł się tylny most i ciągnik stał przez miesiąc. Bo rozebrać most to połowa sprawy. Trzeba jeszcze doczekać się części… A w tydzień ciągnik obsiewa 2 tys. ha.
A tak zatankowałeś rezerwowego Case IH i pojechał pracować. Tym bardziej że Case IH i New Holland są w 95% identyczne.
Traktorist.ua: Maszyny macie tylko własne czy wynajmujecie?
Iwan Łewczenko: Tak, wynajmujemy. Wczesne zboża zbieramy praktycznie własnymi siłami, a późne – z pomocą outsourcingu. W tym sezonie wynajęliśmy około 25 kombajnów. I w kolejnych sezonach też będziemy wynajmować. Rynek jest nasycony. Można wybierać. I to niedrogie usługi, moim zdaniem.
Trzymanie tylu kombajnów we własnym parku nie ma sensu. Bo w pełnym składzie potrzebujemy ich 3-4 tygodnie w roku, gdy jednocześnie idzie kukurydza, soja i słonecznik. Po zbiorze soi wynajęte kombajny zwalniamy, a kukurydzę zbieramy własnymi siłami. Ogólnie wszystko zależy od struktury zasiewów.
Traktorist.ua: A samochody też wynajmujecie?
Iwan Łewczenko: Na jesień wynajmujemy. Na dzień dzisiejszy mamy w parku 11 Scanii, 13-14 KamAZ-ów, są GAZ i ZIŁ. Ich głównym zadaniem jest obsłużenie kampanii siewnej, dowóz materiału siewnego i nawozów.
A jesienią zapotrzebowanie na wynajęte samochody zawsze jest. Nie da się tego uniknąć. Z pola plonu wagonami nie wywieziesz.
Traktorist.ua: Czy sprowadzacie używane maszyny z zagranicy?
Iwan Łewczenko: Tak, jeździliśmy do Holandii, przywieźliśmy stamtąd ładowarki czołowe JCB z 12-metrowym wysięgnikiem i koparki. U nas taka nowa ładowarka kosztuje 110-120 tys. €, a w Holandii ładowarka z «bagażem» od 800 do 2 tys. motogodzin kosztuje 60 tys. € z odprawą celną i dostawą. Czyli dwa razy taniej. Z Europy przywieźliśmy 5 czy 6 sztuk.
A w tym roku kupiliśmy też nowe JCB, trzy sztuki. Jakkolwiek by nie było, nowe zawsze jest lepsze.
Traktorist.ua: A jak znaleźliście holenderskie maszyny?
Iwan Łewczenko: Przez ogłoszenie w internecie. Potem pojechaliśmy obejrzeć na żywo. Podpisaliśmy umowę, zapłaciliśmy, a po miesiącu oclone maszyny stały już w naszym garażu.
Tak więc kupić porządne używane maszyny nie jest trudno. Pod względem dokumentów i dostawy z zagranicy procedura też nie jest skomplikowana. Po prostu potrzeba czasu, trzeba samemu jechać i sprawdzać.
Traktorist.ua: A planujecie jeszcze takie eksperymenty?
Iwan Łewczenko: Z używanymi maszynami? Jeśli będzie trzeba, będziemy eksperymentować.
Traktorist.ua: I ostatnie pytanie. Czy często musicie wyjeżdżać za granicę, na wystawy, do gospodarstw?
Iwan Łewczenko: Na wystawy – tak. Ale teraz i na Ukrainie jest więcej możliwości. Wcześniej dealer przywoził na Ukrainę jeden ciągnik New Holland albo tego samego Fendta – i tyle. A dziś na rynku jest pełna gama ciągników New Holland. Można kupić dowolny.
Mimo wszystko nasz rynek jest jeszcze młody, więc wyjeżdżać za granicę trzeba. W ubiegłym roku kilka razy jeździliśmy do Polski. W tym roku – także do Polski i Bułgarii. Chce się zobaczyć różnych producentów, ustalić, co lepsze. Niestety na Ukrainie nie zawsze jeszcze można przywieźć na swoje pole dwa-trzy różne, dopiero co skonstruowane pługi i zobaczyć je w pracy.
Wkrótce na naszej stronie druga część wywiadu.
