4 000 ha nawadniane
80 lat doświadczenia
3 500 pracowników
Zalety:
- optymalny dobór miejsca uprawy danego hybrydu w zależności od warunków glebowo-klimatycznych;
- dywersyfikacja obszarów hybrydyzacji, co pozwala minimalizować ryzyko;
- 90% powierzchni pod nawadnianiem;
- ponad 10-letnie doświadczenie we współpracy z wiodącymi międzynarodowymi firmami hodowlanymi – Pioneer, Syngenta, Limagrain, Saatbau, Probstdorfer, KWS.
- niemal 80-letnie doświadczenie w zakładowej produkcji nasion, przekazywane z pokolenia na pokolenie.
Nasiennictwo – bardzo ważna gałąź sektora rolnego
W ciągu swojego istnienia człowiek uprawiał wiele roślin, ale żadna z nich nie odegrała tak ważnej roli w rozwoju społeczeństwa, jak zboża. Nie ma na Ziemi ważniejszej pracy niż zasianie ziarna i zebranie plonów. Właśnie produkcja nasion zbóż wymaga szczególnej uwagi, dlatego poświęcamy jej najwięcej uwagi.
Nasiona są nośnikiem biologicznych, morfologicznych i użytkowych cech oraz właściwości roślin. Dlatego właśnie od jakości nasion w znacznym stopniu zależy plonowanie zbóż i innych upraw.
Cechy szczególne
U podstaw nasiennictwa leży hodowla. Hodowla to nauka o wyprowadzaniu nowych i ulepszaniu istniejących odmian roślin uprawnych (nasiona słonecznika, kukurydzy itp.). Hodowla zaczyna się od doboru i badania materiału wyjściowego. Jednak współcześni hodowcy nie ograniczają się do selekcji istniejących form. Stosują metodę ukierunkowanego oddziaływania na rośliny, w wyniku czego powstają nowe cenne odmiany o pożądanych właściwościach. Teoretyczną podstawą hodowli jest nauka o dziedziczności i zmienności – genetyka oraz inżynieria genowa.
Najważniejszym zadaniem hodowli jest uzyskanie nowych odmian o właściwościach przewyższających poprzednie pokolenie nasion kukurydzy, pszenicy, jęczmienia i innych.
Odmiana to grupa roślin uprawnych jednego gatunku, które mają określone cechy użytkowo-biologiczne i morfologiczne, charakteryzujące dany genotyp lub kombinację genotypów, i różnią się od innych grup roślin tego samego taksonu botanicznego jedną lub kilkoma cechami. Przy czym nowa odmiana powinna zapewnić maksymalne plonowanie i wysoką jakość ziarna odpowiednio do określonych gleb i klimatu.
Właśnie czynnik biologiczny jest jednym z najmniej zasobochłonnych i najbardziej efektywnych kierunków intensyfikacji gospodarki zbożowej, ponieważ potencjał odmiany sprzyja bardziej racjonalnemu wykorzystaniu zasobów glebowo-klimatycznych, za jego pośrednictwem realizowane są współczesne osiągnięcia chemizacji, melioracji i kompleksowej mechanizacji. Przy tym biologiczne kombinacje tworzenia, wprowadzania i stosowania nowych odmian oraz hybryd zbóż są mniej ograniczone niż inne kierunki intensyfikacji gospodarki zbożowej, mające optymalne parametry, poza którymi ich rozwój jest ekonomicznie nieuzasadniony. Ponadto wprowadzanie do produkcji odmian nastawionych wyłącznie na sprzyjające warunki pogodowe lub na ich prawdopodobne pogorszenie sprzyja bardziej stabilnemu prowadzeniu branży zbożowej, a rozszerzanie zasiewów odmian odpornych na szkodniki i choroby istotnie zmniejsza ryzyko zanieczyszczenia środowiska, ogranicza straty plonów i koszty produkcji. Ukierunkowana hodowla pozwala poprawić jakość ziarna i rozwijać inne użytkowe cechy zbóż, co czyni odmianę nie tylko najtańszym, ale i najbardziej dostępnym oraz najszybszym środkiem podniesienia efektywności gospodarstwa.
Uprawa soi
Współczesne warunki i światowe trendy dyktują reguły, dlatego soja z każdym dniem staje się coraz bardziej popularna wśród specjalistów z branży rolnej.
Soja to roślina światłolubna i dość wymagająca pod względem ciepła. Największe zapotrzebowanie na ciepło występuje w fazach kwitnienia i formowania strąków. Optymalna temperatura powietrza w tym okresie powinna wynosić 21–22 °C. Przy spadku do 14 °C wzrost i rozwój tej rośliny ustaje.
Na początku i pod koniec wegetacji zapotrzebowanie na ciepło jest nieco niższe. W tym czasie rośliny znoszą przymrozki do minus 2–3,5 °C.
Soja jest dość wymagająca pod względem wilgotności, ale nie na wszystkich etapach wzrostu. Jest dość odporna na suszę w okresie początkowym (do kwitnienia), jednak niedostateczna ilość wilgoci w tym czasie obniża produktywność roślin i rozwój dolnych strąków. Niedobór wilgoci podczas kwitnienia, tworzenia strąków i nalewania nasion gwałtownie obniża produktywność soi. Od fazy kwitnienia zużycie wilgoci bardzo gwałtownie rośnie, co wiąże się z intensywnym rozwojem zielonej masy i zwiększeniem powierzchni parowania.
Do wytworzenia plonu potrzeba 2–3 razy więcej składników odżywczych w porównaniu ze zbożami, dlatego dobrze rośnie na żyznym ukraińskim czarnoziemie. Na innych glebach soja może dać wysoki plon tylko przy wprowadzeniu dużej ilości nawozów.
