Optymalne połączenie potencjału ukraińskich czarnoziemów i nowoczesnych agrotechnologii
47
firm rolnych
100
tysięcy ha ziemi
3 500
pracowników w sezonie
Kukurydza hybrydowa
Kukurydza na ziarno
Pszenica jara
Słonecznik hybrydowy
Len
Słonecznik
Groch
Pszenica ozima
Soja
Kolendra
Pszenica orkisz
Jęczmień ozimy
Działalność zbożowo-handlowa
Możliwość uprawy ważnych roślin, bez których się nie obejdzie, określa zespół różnych czynników, począwszy od warunków klimatycznych, a skończywszy na poziomie wyposażenia technicznego przedsiębiorstwa. Drugie kryterium określa głównie koniunktura rynkowa. Wychodząc z tych kryteriów, produkcja roślin zbożowych na Ukrainie jest najbardziej priorytetowa i dość niełatwa.
Cechy roślin zbożowych
Rośliny zbożowe na Ukrainie i na całym świecie mają znaczenie strategiczne, ponieważ bez zakrojonych na szeroką skalę dostaw zbóż w gospodarstwach hodowlanych nie byłoby wysokich wskaźników. Rośliny zbożowe to podstawa produkcji rolnej. Ziarno jest głównym źródłem energetycznym funkcjonowania organizmu ludzkiego. W strukturze produktów spożywczych rośliny zbożowe i strączkowe stanowią 76%. Na bulwy i rośliny okopowe, warzywa, owoce, cukier przypada tylko 17,2% produkcji produktów.
Rośliny zbożowe dzielą się na:
I grupę – rośliny pochodzenia północnego z długim dniem w okresie letnim: pszenica, żyto, jęczmień, owies;
II grupę – rośliny pochodzenia południowego z krótkim dniem w okresie letnim: kukurydza, proso, sorgo, gryka i ryż, czasami zalicza się także ber (proso włoskie), chwastnicę (proso japońskie), proso afrykańskie.
Wśród roślin I grupy rozróżnia się odmiany jare, ozime i dwuręczki, II grupy – tylko jare.
Oziminy, aby przejść stadium jaryzacji w początkowym stadium rozwoju, wymagają niewielkich temperatur od -1 do +10°C przez 20-60 dni. Wysiewa się je jesienią, na 50-60 dni przed nastaniem trwałych mrozów, plon uzyskuje się w następnym roku. Przy siewie na wiosnę najczęściej krzewią się i nie tworzą łodygi ani kłosów.
Zboża jare, aby przejść stadium jaryzacji, wymagają wyższych temperatur: od +5 do +20°C przez 7-20 dni. Wysiewa się na wiosnę, plon zbiera się w tym samym roku.
Dwuręczki przechodzą stadium jaryzacji przy temperaturze +3-15°C. Dla rejonów południowych hodowcy wyprowadzili odmiany, które dobrze rosną i rozwijają się, dają plon zarówno przy siewie wiosennym, jak i jesiennym.
Klasyfikacja roślin zbożowych na ozime, jare i dwuręczki jest względna, jednak w planie praktycznym ma duże znaczenie, ponieważ pozwala rozłożyć intensywność prac w okresie wiosennym i podczas zbioru.
Pszenica ozima jest jedną z najcenniejszych roślin zbożowych, ponieważ ziarna pszenicy zawierają dużo białka, tłuszczu, węglowodanów.
Odmiany pszenicy ozimej uważane są za najbardziej cenne i plenne.
Konieczne jest uprawianie kilku odmian pszenicy ozimej jednocześnie, aby uzyskać dobre plony. Odmiany te powinny różnić się cechami biologicznymi i gospodarczo-użytkowymi. Przy wyborze odmian do siewu uwzględnia się stan pola. Wkład odmiany w osiągnięty poziom plonu wynosi 40-50%. Dlatego prawidłowy dobór odmiany dla tej czy innej miejscowości ma duże znaczenie dla udanej uprawy pszenicy ozimej.
Decydujące znaczenie dla wczesnego etapu rozwoju pszenicy ozimej ma przygotowanie nasion o wysokiej zdolności kiełkowania. Od jakości materiału siewnego w dużej mierze zależy jej przezimowanie i plon. Masa 1000 ziaren powinna wynosić 40-50 g, zdolność kiełkowania nasion certyfikowanych – nie mniej niż 85%.
Rośliny przemysłowe
Roślinami przemysłowymi zwykło się nazywać te gatunki roślin uprawnych, które uprawia się dla uzyskania z nich surowca technicznego. Klasycznym przykładem takiej rośliny jest len, z którego uzyskuje się surowiec dla przemysłu tekstylnego, a także niespożywczy olej roślinny. Jednak wiele roślin zaliczanych do przemysłowych może być również uprawianych jako spożywcze. Na przykład ziemniak to podstawowa roślina warzywna i źródło skrobi jednocześnie. Tym samym podział działów produkcji roślinnej na rośliny spożywcze i przemysłowe jest dość umowny.
Ważne jest zaznaczyć, że takie rośliny zbożowe i przemysłowe wcale nie muszą być dalej wykorzystywane do produkcji towarów niespożywczych. Znacznie częściej z roślin przemysłowych uzyskuje się właśnie produkty spożywcze, które nadają gotowej żywności określonych walorów smakowych czy innych. Na przykład uzyskiwany z trzciny cukrowej i buraka cukrowego cukier jest najpopularniejszym słodzikiem, bez którego nie obejdzie się podczas przygotowywania różnorodnych deserów, i nie tylko. A olej roślinny, którego źródłem uzyskania są dziesiątki różnych roślin, wykorzystuje się do smażenia potraw, przyprawiania sałatek, natłuszczania różnych składników w potrawie i innych celów kulinarnych.
