2020
Od dzieciństwa obecnego kierownika działu elewatorów w firmie LNZ Group, Wasyla Bakałynę, «ciągnęło» do techniki – ciągle chciał coś naprawiać albo rozbierać na części. Uważał i nadal uważa, że zawód techniczny jest prestiżowy.
W dzieciństwie pracowałem w kołchozie na klepisku. W żniwa rozgarnialiśmy zboże i dostawaliśmy za to pieniądze. Ale prestiż polegał na czymś innym: kiedy w szkole na uroczystości Pierwszego Dzwonka przewodniczący kołchozu nas chwalił i wręczał symboliczne prezenty – byliśmy bezgranicznie szczęśliwi.
Ukończyłem Taurydzki Państwowy Uniwersytet Agrotechnologiczny im. D. Motornego (wtedy jeszcze akademię) na kierunku «Mechanizacja rolnictwa. Inżynier mechanik».
Początkowo chciałem studiować medycynę i nawet złożyłem dokumenty na Żytomierski Uniwersytet Medyczny, ale mój kolega z klasy się nie dostał, więc wsparłem przyjaciela. Dlatego poszedłem do wojska. Potem priorytetem stało się już wykształcenie techniczne.
Dziś na elewatorze firmy LNZ Group pracuje profesjonalny zespół, zaangażowany niemal 365 dni w roku, 24 godziny na dobę. Można powiedzieć, że odpoczynku nie ma. Zespół zawsze pracuje na wynik: aby zboże było przechowane, terminowo wysłane, bez zatrzymywania procesu.
W 2007 roku objąłem stanowisko inżyniera technicznego ds. obsługi suszarni zbożowych. Wcześniej przez 10 lat pracowałem jako inżynier w kołchozie, a potem przez kolejne 10 lat byłem sołtysem.
Na stanowisku kierowniczym bardzo pomaga mi dziś doświadczenie ze służby publicznej. Tam nauczyłem się pracować z ludźmi i osiągać kompromisy w sytuacjach krytycznych.
Mój zespół liczy 86 osób, średnia wieku to 40 lat. Nie uważam za właściwe podnosić głosu na współpracowników. Zawsze wsłuchuję się w zdanie innego pracownika, nawet jeśli jest młodszy ode mnie. A motywacją zespołu jest dobre wynagrodzenie.
Wszystkie osiągnięcia w pracy to w pełni osiągnięcia zarówno mojego zespołu, jak i całej drużyny LNZGroup. Odpowiadamy za to, aby produkty, które trafiły na elewator, zostały właściwie przechowane i dostarczone do miejsca przeznaczenia. Oznacza to stałą i efektywną pracę na każdym kroku.
W sezonie przyjmowania i wysyłki zboża przechodzimy na nienormowany czas pracy. Oczywiście zdarza się, że zostaję dłużej w pracy z powodu spraw technicznych, ponieważ procesu w żadnym wypadku nie wolno zakłócić.
Lubię i inspirują mnie wyjazdy organizowane przez firmę LNZ Group. Stale podróżujemy po Ukrainie i czerpiemy z doświadczeń naszych kolegów. Choć i u nas strona techniczna stoi na dość wysokim poziomie, dlatego do nas również przyjeżdżają ludzie.
Moja mama pracowała jako kierowca i to właśnie jej cechy przywódcze przeszły na mnie.
Moim hobby jest mój sad. Gdy tylko przeprowadziłem się na wieś, od razu go założyłem. Nie ma sezonu, w którym nie spróbowałbym posadzić czegoś nowego. Jednocześnie staram się chronić starsze drzewa, na przykład jabłonie, które mają już po 80 lat. Teraz w moim sadzie rosną jabłonie, grusze, brzoskwinie, czereśnie, morele i inne. Całe plony albo zjadamy sami z rodziną, albo rozdajemy krewnym i przyjaciołom.
W wieku 25 lat pracowałem jako inżynier w kołchozie. Bardzo podobało mi się, jak pracowali mechanizatorzy: robili wszystko powoli i miarowo, ale jednocześnie ze wszystkim zdążali i niczego nie odkładali na później. Od nich nauczyłem się odpowiedzialności i dyscypliny.
Niczego radykalnie nie zmieniałbym w swoim życiu. Odpowiada mi praca w firmie LNZGroup i ludzie, którzy mnie otaczają.
Jestem przekonany, że do pracy ze skomplikowaną techniką potrzebne jest specjalistyczne, solidne wykształcenie i doświadczenie. Przecież bez praktycznego przygotowania trudno zrozumieć świat techniki rolniczej. Ci, którzy chcą pracować w rolnictwie, muszą być wszechstronnymi specjalistami: uczyć się i programowania, i agronomii, i inżynierii.
